Jak grałem Beethovena

Czytaj dalej
Fot. Andrzej Banaś / Polska Press
Tadeusz Płatek

Jak grałem Beethovena

Tadeusz Płatek

Kilkanaście lat poświęciłem na żmudne ćwiczenie utworów na fortepianie, których w większości nigdy publicznie nie zagrałem. Na strychu cały Chopin, sporo Haydna, Debussy w komplecie, Ravel, Prokofiew, Rachmaninow. Widzę notatki, wymięte kartki, niektóre prawie wyrwane, czarne od brudu narożniki.

Próbuję grać - wychodzi. Nawet mylę się w tych samych miejscach. Ja nie pamiętam - palce pamiętają. Lewa ręka pracuje lepiej niż kiedyś. Palce mocniejsze i grubsze, jak zresztą cały ja. Końca utworu jeszcze nie słyszę, ale widzę bezbłędnie - drewniane okno w pokoju gdzie stał steinway, za oknem dom, którego już nie ma.

Mnóstwo nut nietkniętych. Wtedy wiedziałem, że je zagram, ale za jakiś czas, bo za trudne. Jest kilka napoczętych, ale nie skończonych, na jednym, przy decymach wyskrobałem potwornie wulgarne słowo prawie przebijając kartkę na wylot.

Wtedy miałem za małą rękę, dzisiaj - wciąż za mała. Biorę sonatę Beethovena, którą kochałem, której słuchałem w kółko na walkmanie w podstawówce, której się bałem, bo uznałem, że zbyt skomplikowana.

Czytam, ale nie muszę, znam każdą nutę, nie wiem jakim cudem. Takie to proste. To, co chciałem zrobić zawsze, nagle się dzieje. To, co wisiało w podświadomości przez 25 lat, nagle się staje. Wreszcie robię to, na co zawsze miałem ochotę i to zupełnie bez wysiłku, choć to kompletnie bezużyteczne, jak wszystko o czym marzymy.

Wiem, że gdzieś na dnie leżą wszystkie dzieła Liszta i pewien potworny Bałakiriew. Zamykam pudło, akurat ich jeszcze się trochę boję.

Tadeusz Płatek

Dodaj pierwszy komentarz

Komentowanie artykułu dostępne jest tylko dla zalogowanych użytkowników, którzy mają do niego dostęp.
Zaloguj się

Polska Press Sp. z o.o. informuje, że wszystkie treści ukazujące się w serwisie podlegają ochronie. Dowiedz się więcej.

Jesteś zainteresowany kupnem treści? Dowiedz się więcej.

© 2000 - 2022 Polska Press Sp. z o.o.